Himzo Polovina je bio jedinstven lik, čije ime i danas odjekuje kroz svet muzike i medicinskog sveta. Rođen u Mostaru 1927. godine, Himzo je bio čovek koji je, u isto vreme, bio i doktor i pevač, a najviše ga je proslavila njegova ljubav prema sevdalinkama.
- Iako se bavio medicinom i bio cenjeni neuropsihijatar, muzika je bila njegova strast, a pesma – najlepši lek. Njegova karijera kao pevača bila je spontana i nevjerojatno emotivna, jer je verovao da pesma leči dušu, a ne da je samo sredstvo za postizanje slave. Njegov glas, protkan emocijama, duboko je dirnuo mnoge, a njegova svestranost kao umetnika i lekara ostavila je neizbrisiv trag u muzičkom nasleđu Bosne i Hercegovine.
Himzo je muziku učio od svog oca, Mušana, koji je bio talentovan za sviranje šargije. U mladosti je, pored toga, pevao u različitim muzičkim društvima i učio osnove muzike, ali se paralelno opredelio za medicinu. Po završetku Drugog svetskog rata, preselio se u Sarajevo gde je nastavio sa studijama medicine, ali i dalje bio aktivan u muzičkom životu. Kao student, član je nekoliko kulturno-umetničkih društava, a uz to je svirao violinu.
- Usavršio je i tehnike muzikoterapije, koje su kasnije postale jedan od njegovih zaštitnih znakova u lečenju. Po završetku studija, Himzo je postao specijalista neuropsihijatar, a njegovi radovi u oblasti socioterapije i muzikoterapije postali su poznati među medicinskim stručnjacima. No, njemu je muzika uvek bila najlepši lek, i to je bilo jasno već u njegovim prvim nastupima.
Njegova pevačka karijera počela je slučajno 1953. godine, kada je položio audiciju na Radio Sarajevu. Iako nije imao tehniku koja bi ispunila kriterijume, njegov emotivni pristup pevanju učinio je da ga žiri prihvati. Tada je postao deo jata besmrtnih slavuja sevdaha, a njegove pesme su postale simbol duhovnog lečenja.
Među najpoznatijim pesmama koje je izvodio bila je “Emina”, koju je snimio na jednoj od svojih prvih ploča. Ova pesma postala je njegov zaštitni znak, a Himzo je često isticao kako je pesma za njega način da prenese emocije i pomogne ljudima u njegovoj medicinskoj praksi. Prepoznatljiv po svom glasu, duboko emotivnom, Himzo je pevao sa strašću koja je dirnula i najtvrđa srca. Njegov uticaj na muzičku scenu, posebno u oblasti sevdalinki, bio je neizmeran.
- Njegova karijera bila je uspešna, ali on nikada nije tražio slavu. Himzo je smatrao da je pevanje način da prenese emocije, a ne da bi sticao popularnost. U njegovom srcu bila je želja da pesmom leči dušu, bilo da je pevao za svoje pacijente ili da je nastupao pred velikim auditorijumom.
Njegova karijera uključivala je više od dvadeset singlova i šest albuma, a pesme su često dobijale novi život kroz popularne filmove, kao što je “Kuduz”, gde je pesma “Žute dunje” ponovo postala hit. Iako nikada nije tražio slavu, njegova muzika postala je zaštitni znak Bosne i Hercegovine i širih balkanskih prostora.
Poslednji nastup Himze Polovine bio je 5. avgusta 1986. godine u Plavu, gde je preminuo sa pesmom “Emina” na usnama. Bio je to tužan kraj jednog umetnika koji je bio, kako su ga mnogi zvali, “ne samo pevač, već i doktor duša”. Njegovim tragičnim odlaskom, muzička scena izgubila je jednog od svojih najposebnijih i najduhovitijih umetnika. No, pesme koje je ostavio iza sebe i dalje žive, jer je Himzo Polovina, kroz svoj rad, uspeo da ostavi trajnu emotivnu baštinu u srcima mnogih ljubitelja sevdalinki.
