U današnjem članku vam donosimo priču o jednoj neobičnoj kombinaciji – o životu i karijeri dr. Himze Polovine, poznatog neuropsihijatra i pevača koji je ostavio dubok trag u muzičkom svetu.
- Njegova priča nije samo priča o medicinskoj karijeri, već i o njegovom neobičnom umetničkom putu, koji je uključivao i kontroverznu krađu pesme koja ga je proslavila. Iako se u početku činilo da je samo lekar sa velikim ugledom, Himzo je zapravo bio i šeretski pevač koji je svojim glasom osvojio publiku i stvorio neizbrisiv pečat u svetu sevdaha.
Himza Polovinu ćemo pamtiti po njegovom dubokom razumevanju duše i emocija, koje je prenosio kroz pesme, ali i kroz lekarski rad. Rođen u Mostaru 1927. godine, u porodici sa muzičkim talentima, Himzo je od malih nogu pokazivao ljubav prema muzici.
- Međutim, njegova muzička karijera nije bila samo rezultat strasti prema pesmi, već i njegove želje da se poveže sa narodom. Kroz svoj rad kao lekar, Himzo je znao kako da koristi muziku kao lek – kako da leči dušu svojih pacijenata. No, tu nije kraj njegovoj priči. Jedan od najvažnijih trenutaka u njegovoj karijeri desio se kada je ukrao pesmu “Jutros rano slušam pevaju slavuji”, koja je postala hit, ali pod imenom “U lijepom starom gradu Višegradu”, bez spomena na Srbiju i Kiku, centralnu figuru u originalnoj verziji.
Kontroverznu promenu pesme izazvao je njegov nacionalizam i ideološki stavovi, što je kasnije imalo značajnu posledicu u njegovom odnosu sa autorom pesme, Dragišom Nedovićem. Nedović je pokušao da se bori za pravdu, ali je morao biti oprezan zbog svojih političkih stavova i situacije u kojoj se nalazio. Na kraju je pesma ostala u narodnom pamćenju, ali sa značajnim modifikacijama. Živela je i dalje, iako u oskrnavljenoj verziji, dok je pokojni Rade Bajić, koji je prvobitno otpevao pesmu, u šali govorio kako je prodao “najlepšu srpsku pesmu za deset ćevapa”, što pokazuje duboku ironiju situacije.
- Dr. Himzo Polovina nije bio samo lekar i pevač, već i neko ko je znao da se poveže sa svojim pacijentima na način koji je pomerao granice tradicionalnog lečenja. Njegov rad u oblasti psihijatrije i muzikoterapije bio je pionirski, iako mnogi nisu znali da je to bio i njegov pravi poziv. Kroz godine, Polovina je izrastao u jednog od najpoznatijih stručnjaka u Bosni i Hercegovini, poznat po svom metodičkom pristupu i talentu da sa svakim pacijentom stvori vezu kroz muziku.
Njegova ljubav prema sevdalinkama, koja je bila podjednako duboka koliko i njegova posvećenost medicini, dovela ga je do velikih uspeha u muzičkom svetu. Iako su mnogi znali da je bio pevač, Polovina je svoje prve muzičke korake napravio u skromnim okolnostima, u kafanama i amaterskim ansamblima. Njegov uspeh na Radio Sarajevu 1953. godine, kada je položio audiciju, označio je početak njegove karijere u sevdahu, gde je postao poznat po svom emotivnom pevanju i sposobnosti da prenese dublje emocije kroz pesme.
Polovina je kroz svoju karijeru snimio više od 20 singlova i šest albuma, postavši jedan od najpoznatijih pevača sevdalinki. Upoznali smo ga i kao izvrsnog kompozitora i tekstopisca, a njegov rad je inspirisao i nove generacije muzičara. Na primer, Goran Bregović je u filmu “Kuduz” koristio njegovu pesmu “Žute dunje”, koja je bila stara i poznata, ali sada u novom aranžmanu, što je doprinelo njenoj popularizaciji i među novim generacijama.
- Poslednja pesma koju je Himzo Polovina zapevao bila je upravo pesma “Emina”, i to na svom koncertu u Plavu, 5. avgusta 1986. godine, na kojem je preminuo sa pesmom na usnama. Njegova smrt je obeležila kraj jedne neverovatne karijere, ali i početak trajne tradicije koja će živeti kroz njegove pesme. Smiraj života ovog umetnika bio je u skladu sa njegovim životnim stilom – uvek posvećen muzici, uvek okrenut svom narodu i svojoj struci.
Za mnoge, Himzo Polovina je bio više od običnog pevača ili lekara. Bio je simbol muzičkog nasleđa Bosne i Hercegovine, sakupljač i interpretator sevdalinki, koji je kroz svoj rad u medicini i muzici ostavio neizbrisiv trag. Njegovo duboko razumevanje pesama i emocija koje su one nosile učinilo ga je posebnim, a njegov rad u muzici – iako često osporavan – neizbrisivo je oblikovao kulturnu baštinu Balkana.
Himza Polovina nije bio samo jedan u nizu muzičara. On je bio čovek koji je ujedinio muziku i medicinu, dve strasti koje su mu omogućile da ostavi dubok trag u društvu. Upravo zbog toga, i danas se pamti kao čovek koji je pesmom lečio, kao lekar koji je dušom razveseljivao i kao umetnik čiji glas i danas odjekuju kroz starogradske pesme.
