Miodrag Stojanović Gidra imao je biografiju kakva se rijetko može svesti na samo jednu profesiju. Bio je sportista, borac, Ginisov rekorder, diplomirani ekonomista, glumac, scenarista, vlasnik ugostiteljskog objekta i čovjek koji je svojom fizičkom snagom privlačio pažnju i van granica tadašnje Jugoslavije. Njegov život završio je nasilno 18. februara 2001. godine u Beogradu, ali priče o njegovim sportskim podvizima i danas se prepričavaju.
Gidra je rođen 24. oktobra 1950. godine u Podgorici, dok je djetinjstvo proveo u Baru, uz sestru Milanku i brata Mirka. Kasnije će postati poznat po impresivnoj fizičkoj snazi, ali njegov početak nije nagovještavao takvu karijeru. Prema vlastitim riječima, kao dječak je bio sitan i mršav, a upravo osjećaj za pravdu bio je jedan od razloga zbog kojih se okrenuo treningu i borilačkim vještinama.
Dolazak u Beograd zbog studija označio je novu fazu njegovog života. Završio je Ekonomski fakultet u roku, ali se paralelno sve ozbiljnije posvećivao sportu. Trenirao je boks u Crvenoj zvezdi, a početkom devedesetih godina bio je i direktor tog kluba. Njegov život tako je istovremeno išao u nekoliko pravaca: akademskom, sportskom, poslovnom i kasnije filmskom.
„Već kao dete nisam mogao da podnesem nepravdu, uvek sam skako druge da branim, zato sam i počeo da treniram“
— Miodrag Stojanović Gidra
Godine treninga donijele su mu reputaciju najjačeg Jugoslovena
Tokom osamdesetih njegovo ime sve češće se vezivalo za fizičku snagu i borilačke sposobnosti. U pričama iz tog perioda opisivan je kao čovjek koji je bio spreman odmjeriti snagu s drugim poznatim borcima, ali je istovremeno imao reputaciju nekoga ko nije napadao slabije od sebe. Njegovi treninzi nisu bili ograničeni samo na borilačke vještine: plivao je, trčao maratone i svakodnevno provodio sate vježbajući.
Najpoznatiji sportski rezultat ostvario je 1986. godine, kada je ušao u Ginisovu knjigu rekorda. Prema navodima iz izvornog teksta, za 24 sata napravio je 29.449 trbušnih sklekova. Taj rezultat dodatno je učvrstio sliku Gidre kao čovjeka izrazite izdržljivosti i gotovo opsesivne discipline kada je riječ o treningu.
Njegov život ipak nije bio lišen kontroverzi. Imao je policijski dosije i bio je osuđivan zbog različitih krivičnih djela, a njegovo ime povezivano je i s obračunom u hotelu Putnik na Novom Beogradu tokom ljeta 1995. godine, kada je ubijen Mihajlo Divac, kojeg su mediji opisivali kao vođu novobeogradskog klana. Izvor ne navodi da je Stojanović zbog tog događaja bio pravosnažno osuđen, već da je s njim bio povezivan.
POZADINA DOGAĐAJA
Pored sporta i poslovnih aktivnosti, Gidra je bio vlasnik restorana „Simonida“ u Zvezdara teatru. Njegova biografija obuhvatala je znatno više od borilišta: diplomirao je ekonomiju, okušao se u glumi i pisanju scenarija, a svoje iskustvo i imidž snažnog borca pokušao je prenijeti i na film.
Amerika, Švarceneger i film „Rođen kao ratnik“
Godine 1993. Gidra je otišao u Los Anđeles. Boravak u Sjedinjenim Američkim Državama donio mu je kontakte s ljudima iz svijeta sporta i zabave. U izvornom tekstu navodi se da je sarađivao s Arnoldom Švarcenegerom, Medžikom Džonsonom i Ralfom Milerom, a zbog njegove snage tamo su ga navodno prozvali „čudom iz Srbije“.
Posebno se prepričavao njegov susret sa Švarcenegerom. Prema navodima, Gidra je izdržao dva puna treninga u teretani, najprije sa Švarcenegerovim trenerom, a zatim i sa samim glumcem i bodibilderom. Njegova izdržljivost ostavila je snažan utisak.
„Ovaj čovek je neverovatan“
— Arnold Švarceneger, prema navodima izvora
U Americi se bavio i filmom. Bio je scenarista i glumac u ostvarenju „Rođen kao ratnik“, koje se u izvornom tekstu opisuje kao prvi srpski akcioni film. Njegov život, fizička pojava i borilačko iskustvo prirodno su se uklapali u takvu vrstu projekta, pa je filmska epizoda postala još jedan neobičan dio njegove biografije.
Uprkos međunarodnim kontaktima, prema tekstu, nije se odrekao starih prijatelja niti života koji je poznavao prije odlaska. Po povratku u Jugoslaviju usmjerio je pažnju na borilačku disciplinu ultimate fight. Osnovao je prvu jugoslovensku federaciju tog sporta i organizovao turnir koji je privukao veliku pažnju publike.
Jedan od mečeva koji se posebno pamti odigrao se u beogradskoj hali Pionir. Gidrin prvobitno planirani protivnik iz Brazila nije se pojavio, dok je Amerikanac Džin Valdez, profesionalni bokser, također ostao bez protivnika. Situacija se promijenila u posljednjem trenutku, kada je odlučeno da upravo Gidra izađe na megdan Valdezu.
Gidra je istovremeno bio uključen u organizaciju cijele sportske večeri i pripremao se da sam nastupi u glavnoj borbi. Upravo taj meč protiv Džina Valdeza ostao je jedan od najčešće spominjanih trenutaka njegove borilačke karijere.
Kasnije je govorio da je osjećao dvostruki pritisak jer je na sebi imao odgovornost organizatora, ali je istovremeno želio da se bori. Prema njegovom svjedočenju, mlađi borac mu je poručio da je jedini koji može izaći na kraj s Amerikancem, nakon čega je prihvatio izazov.
„Prema ranijem dogovoru, meni je sledio takmičar iz Brazila, koji se nije pojavio. Sa druge strane Amerikanac, profesionalni bokser, takođe nije imao protivnika. Tako je bilo sve do poslednjeg trenutka, kada mi je jedan od mlađih boraca prišao i rekao: “Gidra ti si najjači, jedino ti možeš da ga središ”. Moje srce nije moglo da se odupre izazovu, sudiji sam savetovao da nikako ne sme da prekine meč.“
— Miodrag Stojanović Gidra
Borba je ipak završena nakon što se Valdez predao. Gidra je kasnije opisivao meč kao izuzetno težak, tvrdeći da se borio instinktivno i da je presudilo iskustvo u borilačkim tehnikama. Posebno je izdvojio zahvat davljenja i tehniku iz džiudžice kojom je protivnika oborio.
Porodica, troje djece i nasilni kraj u Humskoj ulici
Iza snažne sportske figure stajao je i privatni život o kojem je Gidra govorio s mnogo emocija. Suprugu Svetlanu opisivao je kao ženu koju je najviše volio. U braku su dobili troje djece: kćerku Nedu i sinove Miloša i Nemanju.
Njegov sin Miloš posljednjih mjeseci ponovo je privukao pažnju javnosti zbog emotivne veze s voditeljkom Jovanom Jeremić. U medijima se pisalo i o mogućnosti da bi njihov odnos mogao biti krunisan brakom, ali takve informacije u izvornom tekstu navode se kao glasine, a ne kao potvrđena činjenica.
Sam Gidrin život, međutim, završen je mnogo ranije. Ubijen je u nedjelju, 18. februara 2001. godine, oko 13.30 sati, ispred Teniskog kluba Partizan u Humskoj ulici u Beogradu. Prema opisu događaja, tek je ušao u „audi 4“ kada mu je prišao napadač i iz neposredne blizine otvorio vatru.
ŠIRA SLIKA
Prema tadašnjim navodima, napadač je bio mlađi muškarac visok približno 175 centimetara, s crnim kačketom, tamnim sunčanim naočalama, crnom jaknom i plavim farmerkama. Nakon pucnjave pobjegao je do zelenog „micubišija“ bez registarskih oznaka, u kojem ga je čekao saučesnik.
Napadač je, prema izvještaju iz tog perioda, ispalio šest hitaca. Jedan metak pogodio je Gidru u vrat, dok su ostali završili u predjelu grudi. Napadač i saučesnik zatim su se udaljili u pravcu stadiona Crvene zvezde. Policija je ubrzo stigla na mjesto zločina i obavila uviđaj.
Kod Gidre je pronađen pištolj koji nije uspio upotrijebiti. Prema rekonstrukciji njegovog kretanja tog dana, prije ubistva nalazio se s prijateljima u kafiću „Dendi“ na Slaviji, potom je otišao u saunu „Slavija luks“, a zatim do teniskog kluba u Humskoj ulici, gdje ga je čekao napadač.
Njegova smrt prekinula je život koji je već tada sadržavao dovoljno različitih poglavlja za nekoliko biografija. Od dječaka koji je govorio da nije podnosio nepravdu, preko studenta ekonomije i boksera, do čovjeka koji je ušao u Ginisovu knjigu rekorda, okušao se u filmu i pokušao popularizovati novi borilački sport u Jugoslaviji, Gidra je iza sebe ostavio priču punu kontrasta.
Njegovo ime ostalo je vezano i za izuzetne sportske rezultate i za kontroverzne epizode iz života, što njegovu biografiju čini složenijom od slike običnog sportskog heroja. Za jedne je bio simbol fizičke snage, discipline i borbenosti, dok su drugi njegov život posmatrali kroz veze s beogradskim podzemljem i policijskim dosijeom. Upravo ta kombinacija sportskih uspjeha, javne prepoznatljivosti, filmskih ambicija i nasilnog kraja razlog je zbog kojeg se o Miodragu Stojanoviću Gidri i decenijama nakon smrti nastavlja govoriti.
